مینیس
تک‌سرنشین باکره آهنی

ما جوانیم؛ مگو لکه به پیراهن ماست...

شخص صاحب جاهی در جایی گفته بود «چه معنی می‌دهد در جامعه‌ای که ۹۸٪ شیعه‌اند اقلیت‌های مذهبی بیایند سرکار». خب دوست عزیز دقیقاً با این استدلال شما چه معنی می‌دهد مملکتی که جمعیت غالبش را جوان‌ها تشکیل می‌دهند فسیل‌هایی امثال تو سر کار باشند؟ آخر جواب این همه دل‌های از‌دهن‌افتاده را چه کسی قرار است بدهد؟ آخر جواب این همه برخوردهای ددمناشی/منشنای من/ددمنشیه با جوانان را چه کسی قرار است بدهد؟

برای درک مشکل جوان‌ها فقط داشتن جوان در خانواده کافی نیست. ما خیلی از مشکلاتمان را حتی به همدیگر هم نمی‌توانیم بگوییم چه برسد به خانواده. فقط خودمان می‌دانیم و به روی هم نمی‌آوریم. تنها راه چاره جوان‌گرایی‌ست. اینکه هرچه پیرپاتال است بریزیم بیرون و چند جوان اهل دل و بی‌ریا بیایند سر کار. آخر مردک ۶۰ ساله‌ای که ده‌تا نوه هم دارد چه می‌فهمد مشکل اشتغال و عزت نفس برای یک جوان یعنی چه. چه می‌فهمد مشکل ازدواج یعنی چه. چه می‌فهمد به خاطر شرایط اقتصادی شرمنده دل خود شدن یعنی چه. چه می‌فهمد احساس بی‌ارزشی و مفید نبودن یعنی چه. چه می‌فهمد تن به هرکاری دادن یعنی چه. چه می‌فهمد چندماه به چندماه حقوق نگرفتن یعنی چه. چه می‌فهمد قراردادی بودن یعنی چه. چه می فهمد احساس ناامنی شغلی یعنی چه. چه می‌فهمد به تعارض رسیدن اعتقادات و شرایط اجتماعی یعنی چه...



gandom baanoo:

چه معنی می‌دهد مملکتی که جمعیت غالبش را جوان‌ها تشکیل می‌دهند فسیل‌هایی امثال تو سر کار باشند؟

این جمله رو باید با آب طلا بنویسن به خداااااا :)


پاسخ: هی چی بگم؟ دست رو دلمون نذار که خونه خونه...
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
تجدید کد امنیتی
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.