مینیس
تک‌سرنشین باکره آهنی

این فوتبال چی داره واقعاً ؟

برای سوال یکی از مخاطبا درباره یادداشت پیشین پاسخی نوشتم که دیدم بد نیست با کمی ویرایش اینجا هم منتشرش کنم؛ چون سوالیه که از خیلیا می‌شنوم:

من هم خیلی فوتبالی نیستم ولی نه اونقدر که دیگه لیگ قهرمانان اروپا رو هم نگاه نکنم. «فوتبال چی داره؟» این سوالیه که خیلی از این دوستان فرهیخته می‌پرسند. ببین اگه از رمان خوندن و داستان و فیلم و سریال لذت می‌بری، یه بار یه تیم برای خودت انتخاب کن (کاملاً شانسی) و از شروع لیگ قهرمانان دنبالش کن. اون‌وقته که می‌بینی داستان این ۱۱ نفر چقدر می‌تونه لذت‌بخش یا غم‌انگیز و در کل دراماتیک باشه. فوتبال یه شکل مینیاتوری از زندگیه؛ با همه شکست‌ها و پیروزی‌ها و اشک‌ها و لبخندها و امیدها و حسرت‌هاش. توش تیمای عوضی‌ای هست که از قضا گاهی پیروز هم می‌شند؛ تیم‌های باعشقی هم هست که گاهی شکست می‌خورند؛ توش یه تیمی مثل برزیل هست که با وجود ۵ دوره قهرمانی جهان، یهو به طرز غیرقابل باوری ۷تا گل توی خونه‌اش از آلمان می‌خوره؛ تیمی مثل میلان هست که یه زمانی دومین تیم پرافتخار اروپا بود اما کلاً نابود شد و دوباره از سر داره خودش رو می‌سازه... فوتبال یه داستانیه که تهش رو هیچ کس نمی‌دونه. یه داستانیه که در همون لحظه داره خلق میشه. داستانیه که به شخصه توش تلاش تا دقیقه نود رو یاد گرفتم؛ ولی بازم می‌بینم توو وقتای اضافه، دقیقه ۹۱:۴۸ یه بازی مساوی شده، یعنی ۱۲ ثانیه به پایان بازی، یکی مثل مسی میاد گل می‌زنه. این اتفاقات چقدر میتونه معجزه باشه؟ چقدر میتونه دراماتیک باشه؟

اینکه با دوستان یا برادر و پدرت بشینی یه بازی رو ببینی مثل این میمونه که خانوادگی بشینید صدسال تنهایی بخونید. این فوتبال مثل یه چسب میمونه که آدما رو به هم می‌چسبونه. آدمایی که شاید توی موقعیتای دیگه زندگی چندان امکان اتصالشون بهم نباشه...

و موضوع آخر اینکه فوتبال و در کل ورزش‌های دوطرفه (نه مثل دومیدانی یا تیراندازی که حس مقابله رو ندارند) یه بدیل برای خشونت بین ملت‌ها هستند. مثلاً فرض کن ما با آمریکا مشکل داریم. وقتی توی بازی سال ۹۸ ما ۲-۱ بازی رو می‌بریم، این بخشی از حس تنفر ما رو تخلیه می‌کنه. حالا آمریکا هم اگه از ما بدش بیاد، سعی میکنه توی این زمینه که شکست خورده، جبران کنه. این درباره همه ملت‌هایی که با همدیگه مشکل دارند هم وجود داره. البته این موضوع فقط جنبه ملی نداره و در سطح باشگاهی هم گاهی همین کارکرد رو پیدا می‌‌کنه. یکی از نمونه‌های واضحش تیم تراکتوره... و از طرف دیگه گاهی خود همین فوتبال هم تنفرآفرینی می‌کنه که باز به نظر بنده تا موقعی که در چهارچوب همین بازی باقی بمونه، هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کنه. 


تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
تجدید کد امنیتی
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.