مینیس
تک‌سرنشین باکره آهنی

۱۹۱

قلب آدمام یه پرده بکارت داره که تا موقع سالم بودنش خیلی مراقبتش می‌کنی و دنبال اینی که یه همراه همیشگی کنارش بزنه. اما همین که دل به کسی بستی و نشد؛ دیگه تمومه. دیگه دغدغه همیشگی‌بودنِ همراهت از ارزش میوفته. دنبال همراه اعتباری میری؛ نه اینکه از همون اولش به قصد موقتی بودن جلو بری؛ اما همیشه توی پس زمینه ذهنت یکی نجوا می‌کنه که "اینم یه روزی فلنگو می‌بنده"... 


سارا:

اوهوم ؛ بعضی ها هم کلا تخته می کنن در ِ قلبشونو


پاسخ: بهترین کار ممکن. البته اگه شدنی باشه
خورشید جاودان:

یا اینم شبیه بقیه است
پس بهتره اجازه ورود ندم
بعد میشی یه چیزی شبیه دراکولا که تو تاریکی محض نشستی و گاهی هوس میکنی پرده رو بکشی کنار چون دلت برا نور تنگ میشه ولی باز فوری پشیمون میشی


پاسخ: هرگز وسوسه دیدن نور از بین نمیره...
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.