۱۹۱

قلب آدمام یه پرده بکارت داره که تا موقع سالم بودنش خیلی مراقبتش می‌کنی و دنبال اینی که یه همراه همیشگی کنارش بزنه. اما همین که دل به کسی بستی و نشد؛ دیگه تمومه. دیگه دغدغه همیشگی‌بودنِ همراهت از ارزش میوفته. دنبال همراه اعتباری میری؛ نه اینکه از همون اولش به قصد موقتی بودن جلو بری؛ اما همیشه توی پس زمینه ذهنت یکی نجوا می‌کنه که "اینم یه روزی فلنگو می‌بنده"... 

سارا:

اوهوم ؛ بعضی ها هم کلا تخته می کنن در ِ قلبشونو


بهترین کار ممکن. البته اگه شدنی باشه
خورشید جاودان:

یا اینم شبیه بقیه است
پس بهتره اجازه ورود ندم
بعد میشی یه چیزی شبیه دراکولا که تو تاریکی محض نشستی و گاهی هوس میکنی پرده رو بکشی کنار چون دلت برا نور تنگ میشه ولی باز فوری پشیمون میشی


هرگز وسوسه دیدن نور از بین نمیره...
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.