مینیس
تک‌سرنشین باکره آهنی

تلنبار

که هرز می‌رود از چشمه عمرِ بودن‌ها. شروع نگشته تمامیده شد سرودن‌ها. تو روضه‌خوان کدامین سر و بدن بودی؛ که واژه واژه حسینیده شد دریدن‌ها. سکوت چاهِ بخشکیده از شرارِ غمی، لبش علی و تهش یوسف و نگفتن‌ها. دهان وا نشده، بسته شد، «خفه، ساکت. تو بال مرغی و ممنوع از پریدن‌ها». رسید موسم یأس و دریغ و «یادش خوش...». «امید روی هوا» و جنونِ خفتن‌ها. شعار مقطعِ حساس و مُرده بادا او... اویی که عامل دردست و تامّ دشمن‌ها. نگیر سوی غریبه، که آشنا بودی؛ تویی که پنبه نمودی تمام رشتن‌ها... و ما که «ما» نشدیم و بدون هم تنها: نگاه و چشم و تماشا... فغان از این من‌ها...

 



برچسب: مطنطن،

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.