دلم به هاکسای مخفیم خوشه...

توی بدن هر موجود زنده یه سری ژن به اسم هاکس وجود داره که شکل و هیئت کلی اون موجود رو مشخص می‌کنه. مثلا اینکه ما دو تا چشم جلوی صورتمون داشته باشیم نه مثل عنکبوت هشتا چشم اطراف سرمون، اینکه بالای چشممون ابرو باشه، اینکه دوتا دست در طرفین داشته باشیم، اینکه رویش موها تا کجا باشه و همه ویژگی‌های ظاهری دیگه. 

حالا نکته جالب ماجرا درباره موجوداتیه که در طی مراحل رشد دچار دگردیسی می‌شن؛ مثل قورباغه و مگس و پروانه و... این موجودات چند سری ژن هاکس دارند که به وسیله پوشش‌هایی از هم جدا شدند. مثلا مگس سه نوع دگردیسی داره: لارو، شفیره و مگس. وقتی لاروه، ژن‌های هاکس مربوط به لارو بودنش فعاله و دو سری ژن دیگه درون یه پوشش محافظ نگه داشته میشه تا وقتی که به مرحله شفیرگی برسه. اون وقت ژن‌های هاکس مربوط به شفیرگی فعال میشه و دو سری ژن دیگه درون پرده نگه داشته می‌شند. و درنهایت هم ژن‌های هاکس مگس فعال میشه.

حالا فکر کنید به لارو مگس بگید که یه روزی اونم می‌تونه پرواز کنه. به نظرتون چه برخوردی می‌تونه داشته باشه؟ من که می‌گم یه نگاه عاقل اندر سفیه بهتون می‌کنه  و یه «تو باد کدوم معده‌ای؟!» بهتون می‌گه و به سینه‌خیز رفتنش روی شاخه درخت ادامه می‌ده. از نظر اون با ژن‌های هاکس فعلیش چنین تفکری مسخره و غیرممکن به نظر می‌رسه. اما خبر نداره که چه ژن‌های هاکس دیگه‌ای درونش مخفی شده و به موقع قراره ظاهر بشه و اون رو شگفت‌زده بکنه. حالا شما همین رو تعمیم بدید به آدما و مراحل و مقاطع مختلف زندگیشون...


تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.